Lodewijk Hartog Sarlouis

Lodewijk Hartog Sarlouis werd op 28 februari 1884 in Amsterdam geboren als zoon van de diamantbewerker Hartog Sarlouis en Esther de Vries. In zijn geboortestad bezocht hij het Nederlandsch Israëlietisch Seminarium, waar rabbijn J.H. Dünner de leiding had. Vanaf 1906 werkte Sarlouis als docent bij het godsdienstig genootschap Bet Hamidrasj in Amsterdam. In 1912 werd hij - naast de rabbijnen A.S. Onderwijzer en J. Vredenburg - aangesteld als rabbijn van de NIHS van Amsterdam. Sarlouis trouwde in 1912 met Lea Asscher (1887-1942) bij wie hij drie kinderen kreeg.
Sarlouis was voorzitter van de (orthodoxe) 'Centrale Organisatie voor Religieuse en Moreele Verheffing der Joden in Nederland' en lid van Agoedas Jisroeil. Sarlouis was (vanaf 1928) vice-voorzitter van de S.A. Rudelsheimstichting in Hilversum en lid van het bestuur van de Joodsche HBS te Amsterdam en was daarnaast (bestuurs)lid van nog vele andere verenigingen. In 1936 werd Sarlouis tot opperrabbijn van Amsterdam benoemd. In februari 1941 werd hij lid van de Joodse Raad. In eerste instantie weigerde hij. In februari 1942 wordt hij vermeld als toegevoegd lid van de Joodse Raad Ondanks zijn positie werd hij, gelijk met Max Henri Bolle, al in oktober 1942 opgepakt.
Sarlouis heeft in de Hollandsche Schouwburg nog een toespraak gehouden. 'Onvergetelijk blijft voor allen die het gehoord hebben, zijn grootste laatste toespraak, indrukwekkend en van grote allure, gehouden in de Hollandse Schouwburg, zelf gevangene en gesproken tot medegevangen, die de ongelukkigen de kracht gaf hun lot te dragen' (A. Schuster, 'Opperrabbijn L.H. Sarlouis', in Bijdragen en mededelingen van het genootschap voor de Joodsche wetenschap in Nederland, vol 8, 196, pp.7-8.).
Op 22 oktober 1942 werd hij met zijn gezin naar Westerbork gebracht, om enkele dagen later in de omgeving van Auschwitz te worden vermoord.