Siegfried Emanuel van Praag

Siegfried E. van Praag werd op 8 augustus 1899 in Amsterdam geboren. Hij was de derde zoon van Herman van Praag en Grietje de Jongh. Hij volgde met succes een Universitaire opleiding in de Franse taal- en letterkunde en werd leraar. Hij is vooral bekend als schrijver en heeft meer dan 60 boeken gepubliceerd.

Siegfried Emanuel van Praag werd op 8 augustus 1899 in Amsterdam geboren als jongste van de drie zonen van de diamantair Herman van Praag en Grietje de Jongh. Van Praag groeide op in Amsterdam en onderging de invloed van zijn vaders belangstelling voor de Franse cultuur en diens zionisme. Zijn liefde voor de natuur en voor dieren erfde hij van zijn moeder. Na de middelbare school koos hij voor een opleiding aan de Openbare Handelsschool, wat hem echter niet beviel. Vervolgens liet hij zich inschrijven als student in de Franse taal- en letterkunde aan de Universiteit van Amsterdam.
Nadat hij zijn studie had afgerond, werd hij leraar aan de HBS in Purmerend. In 1925, na twee jaar verloving, trouwde hij met de journaliste Hilda Sanders. Nog geen dertig was Siegfried van Praag toen hij het onderwijs achter zich liet om zich geheel aan de letteren te kunnen wijden. In diverse tijdschriften en dagbladen publiceerde Van Praag essays over Franse letterkunde en joodse literatuur. Zijn eerste roman, "De Weegschaal", publiceerde hij in 1925. Samen met zijn gezin verliet hij in 1936 Nederland om zich in Brussel te vestigen. In 1940 vluchtte het gezin naar Engeland waar ze zes jaar zouden blijven. In Londen werkte Van Praag voor zowel de Nederlandse als de Belgische radio. Het was een zware periode die de basis vormde voor een deel van zijn latere werk, waarin antisemitisme, joodse identiteit en jodendom centraal staan.
In 1946 keerde Van Praag terug naar Brussel. Hij besloot weer les te gaan geven en werd docent aan het J.P. Thijsse Lyceum in Overveen en later aan de Nutsacademie in Rotterdam. Maar hij was en bleef vooral een succesvol schrijver. Het werk van Siegfried E. van Praag is rijk en gevarieerd. Een breed spectrum aan onderwerpen behandelt hij: van historische romans over courtisanes in het 18e- en 19e-eeuwse Frankrijk (bijvoorbeeld "La Judith" uit 1930) tot boeken over dieren zoals 'Wij en de dieren' uit 1932.
Zijn naoorlogse werk gaat vooral over jodendom, joodse identiteit, Israël en over joods Amsterdam van vóór de oorlog. Tot deze naoorlogse werken behoren bijvoorbeeld "Jeruzalem van het Westen" (1961) en "Een lange jeugd in joods Amsterdam" (1985). Zijn laatste roman, "De lieve glorie van Truitje Bonnettemaker", publiceerde hij in 1988.
Siegfried van Praag, essayist en vooral roman- en verhalenschrijver, publiceerde meer dan zestig boeken. De beste beschrijving van zichzelf en zijn werk gaf Van Praag in zijn autobiografische werk "De arend en de mol" uit 1973: "Ik ben bepaald door mijn joods-zijn - door mijn Nederlander-zijn - door mijn gang naar Frankrijks taal en cultuur - door mijn vreugde in en belangstelling voor dieren (...) Het schrijven ging voor alles. Misschien was ik ook graag een dichter geweest en toneelschrijver. Maar wat ik ook wilde, ik kon mijn literaire verlangens alleen maar verwezenlijken in verhalen en een enkel essay. In de diepte heb ik nooit mijn grens kunnen bereiken, die grens is en blijft open. In de breedte heb ik vaak de grenzen van mijn mogelijkheden bereikt en kon niet verder gaan, al zou ik dit gewild hebben, en ik wilde het".
Na al zijn generatiegenoten te hebben overleefd, bracht Van Praag de laatste jaren van zijn lange leven in betrekkelijke eenzaamheid door in een Brussels verzorgingstehuis. Daar overleed hij op 16 maart 2002.