Abraham van Loen

Abraham van Loen (Amsterdam, 1847-Den Haag, 1925) was conrector van het seminarium en daarnaast rector en reorganisator van het Portugees Israel. Seminarium. In 1888 werd hij opperrabbijn van Groningen, in 1903 van Den Haag.

Abraham van Loen werd in 1847 in Amsterdam geboren. In 1874 legde hij het moré-examen met goed gevolg af. Hij bleek een geboren leider te zijn en als directeur der godsdienstscholen te Amsterdam, als conrector van het Nederlandsch-Israelietisch Seminarium en als rector en reorganisator van het Portugees-Israelitisch Seminarium had hij daarnaast ruimschoots gelegenheid om zijn pedagogische talenten te ontplooien. Zijn organisatorische eigenschappen kwamen hem als rabbijn van de Nederlandsch-Israelietische Hoofdsynagoge (van april 1881 tot augustus 1888) en als opperrabbijn van Groningen (van augustus 1888 tot november 1903) goed van pas. Het lukte hem in Groningen te bereiken wat de bekende opperrabbijn Dr. J.H. Dünner in Amsterdam had weten te bereiken, namelijk de eerbiediging van het opperrabbinale gezag als het hoogste geestelijke gezag. Vanaf 1875 was hij lid van de Examencommissie voor godsdienstonderwijzers en theologen en van de Examencommissie voor godsdienstonderwijzers en theologen. Na het overlijden van Dünner, in 1911, werd hij voorzitter van deze commissies. Op 15 november 1903 had zijn installatie als opperrabbijn van Den Haag plaats. Hij verving T. Lewenstein die in het buitenland benoemd werd. Vanaf 1918 was hij voorzitter van de Opperrabbijnenvergadering. Van zijn hand verschenen de 'Joods-letterkundige Bijdragen'. Ook in Den Haag wist hij zijn organisatorische en diplomatieke talenten aan te wenden. Hij overleed daar in 1925.