Rehuel Lobatto

Rehuel Lobatto werd op 6 juni 1797 te Amsterdam geboren als zoon van Isaac Cohen Lobatto en Ribca da Costa. Hij was een bekend mathematicus en werd in 1842 tot hoogleraar in Delft benoemd. Hij overleed in 1866 in zijn woonplaats Delft.

Rehuel Lobatto werd op 6 juni 1797 in Amsterdam geboren als zoon van Isaac Cohen Lobatto en Ribca da Costa. Hoewel de Lobatto's een vooraanstaande Sefardische familie waren, was de financiële situatie van de familie niet al te florissant. De familie was onder de slechte economische omstandigheden van de Franse Tijd verarmd geraakt. Een lot dat zij deelden met tal van andere voorheen rijke Sefardische families.
Al op jeugdige leeftijd werd duidelijk dat Lobatto talent voor wiskunde had. Daarom werd hij reeds op 10 of 11-jarige leeftijd toegelaten tot het joodse wiskundige genootschap Mathesis Artium Genitrix. Van dit genootschap waren ook de bekende dichter Isaac da Costa en de vooraanstaande hebraïcus Mozes Lemans lid. Behalve over een grote wiskundige aanleg beschikte Lobatto ook over een grote talenkennis. Zo kende hij Spaans, Portugees, Engels, Frans en Latijn.
In het studiejaar 1811-1812 volgde Lobatto colleges wis- en natuurkunde bij de Amsterdamse hoogleraar J.H. van Swinden aan het Athenaeum Illustre. Behalve van Mathesis Artium Genitrix was Lobatto ook lid van het Letteroefenend Genootschap Tot Nut en Beschaving. Dit letterkundige genootschap was in 1807 door een groepje joodse vrienden opgericht. Van Tot Nut en Beschaving waren verder ook Lobatto's leermeester Van Swinden en de eerder genoemde Isaac da Costa en Mozes Lemans lid.
In 1816 werd Lobatto ambtenaar aan het Ministerie van Binnenlandse zaken. Omdat Nederland en België in de periode 1813-1830 één natie vormden, reisde Lobatto voor zijn werk regelmatig naar Brussel. Hier kwam hij in contact met de hoogleraar Adolphe Jacques Quetelet die op het gebied van de wiskunde een grote naam had. Het contact met Quetelet groeide uit tot een levenslange vriendschap.
In 1825 trouwde Lobatto met Clara Lobatto. Uit dit huwelijk werden ten minste tien kinderen geboren waarvan de meeste de volwassenheid niet haalden. In 1836 overleden zelfs binnen zes maanden drie van zijn kinderen, waarschijnlijk als gevolg van een epidemie. Vanaf 1826 had Lobatto op het Ministerie een functie gekregen waarbij hij zich moest bezig houden met de standaardisering van maten en gewichten. Hiermee bleef hij doende tot aan zijn benoeming tot hoogleraar wiskunde aan de Technische Hogeschool in Delft in 1842. Naast de standaardisering van maten en gewichten hield hij zich bezig met statistiek en de theorie van de levensverzekering.
In 1834 kreeg Lobatto van de Universiteit van Groningen een eredoctoraat in de wiskunde. Een ander eerbetoon viel hem in 1842 ten deel. Toen werd hij benoemd tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw. Rehuel Lobatto was verder een actief lid van "Het wiskundig genootschap onder het motto: Een onvermoeide arbeid komt alles te boven". Ook was hij onder andere lid van de Nederlandse Academie voor Wetenschappen en het Utrechts Provinciaal Genootschap voor Kunsten en Wetenschappen. Vanaf zijn benoeming tot hoogleraar in 1842 tot aan zijn dood in 1866 woonde Lobatto in Delft. Rehuel Lobatto werd op de Portugees-Israelitische Begraafplaats in Den Haag begraven.