Emmanuel Levinas

Emmanuel Levinas werd op 12 januari 1906 te Kovno in Litouwen geboren. Hij studeerde filosofie in Straatsburg en Freiburg. Na zijn promotie vestigde hij zich in Parijs waar hij ging werken voor de Alliance Israelite Universelle. Na de oorlog werd hij in 1973 hoogleraar aan de Sorbonne. Hij overleed in 1995.

Emmanuel Levinas werd op 12 januari 1906 te Kovno in Litouwen geboren. In die tijd maakte Litouwen deel uit van het Russische tsarenrijk. Levinas werd daarom geboren als onderdaan van tsaar Nicolaas II. Hoewel de ouders van Levinas Jiddisj met elkaar spraken, werd tegen de kinderen Russisch gesproken. Oost-Europa was in het begin van de twintigste eeuw vaak het toneel van pogroms. In Kovno is dat weliswaar nooit gebeurd, maar wel was er sprake van een scherpe scheiding tussen joden en niet-joden. Zo gold er voor joden - evenals elders in het Russische rijk - een numerus-clausus voor scholen en universiteiten.
Vanaf zijn zesde jaar kreeg Levinas Hebreeuwse les en via een tante die een bibliotheek beheerde maakte hij kennis met de belangrijkste werken uit de Russische en Franse literatuur. Zijn moeder, die een zeer belezen vrouw was, vertelde hem uit het hoofd "Don Quichot". Toen Kovno in 1915 door de Duitsers werd ingenomen, vluchtte het gezin Levinas naar Charkow in de Oekraine. Hier bezocht Levinas in 1916 het lyceum. Na de oorlog keerde het gezin terug naar Kovno in het inmiddels onafhankelijk geworden Litouwen.
Na de middelbare school ging Levinas studeren aan de Universiteit van Straatsburg in Frankrijk. Hij arriveerde daar in 1923 en besteedde zijn eerste studiejaar aan het leren van Latijn en vervolmaakte zijn Frans door het vertalen van klassieken als Corneille, Racine en George Sand. In 1925 schreef hij zich in bij de filosofische faculteit. Zijn meest geliefde leermeesters hier waren Henri Carteron (een kenner van Aristoteles en Thomas van Aquino), de psycholoog Charles Blondel en Maurice Pradines die algemene filosofie doceerde. In zijn studietijd verdiepte hij zich onder andere in het werk van Kant en Bergson. In het studiejaar 1928-1929 volgde hij in Freiburg colleges bij de filosoof Edmund Husserl. Husserl zou ook het onderwerp worden van zijn in 1930 verdedigde proefschrift met de titel "Theorie de l'intuition dans la phenomenologie de Husserl".
Na zijn promotie ging Levinas werken bij de afdeling onderwijs van de Alliance Israelite Universelle (AIU). Vele jaren zou hij aan de AIU verbonden blijven. Pas op vijfenzeventigjarige leeftijd - hij was inmiddels directeur geworden - zou hij zijn functie neerleggen. De aanvankelijk eenvoudige baan bij de AIU gaf hem de gelegenheid zich in Parijs te vestigen. In 1931 liet hij zich tot Fransman naturaliseren. Het jaar daarna trouwde hij met zijn joods-Litouwse buurmeisje Raissa Levy. In 1935 werd hun eerste kind, hun dochter Simone, geboren. Een tweede dochter overleed zeer jong en in 1949 werd nog een zoon, Michael, geboren. Ondanks zijn werk bij de AIU bleef Levinas toch contact houden met het filosofische wereldje. Als een van de eersten introduceerde Levinas in Frankrijk de filosofie van Martin Heidegger.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog verbleef Levinas vier jaar in een krijgsgevangenkamp. Zijn ouders en broers werden tijdens de oorlog vermoord. Na de oorlog publiceerde hij "De l'existence a l'existant" (1947). Andere bekende werken van Levinas zijn "En decouvrant l'existence avec Husserl et Heidegger" (1949), "Totalite et infini" (1961), "Difficile liberte" (1963 en "Quatre lectures talmudiques (1968). In 1963 begon zijn universitaire carriere met een aanstelling aan de Universiteit van Poitiers. In 1968 volgde een aanstelling aan de Universiteit van Parijs-Nanterre om ten slotte in 1973 op de Sorbonne terecht te komen. In 1976 ging de toen 70-jarige Levinas met emeritaat. Emmanuel Levinas overleed op 25 december 1995.

Collectie en mediatheek

 Joodse filosofie ? [themanummer]  1989
Joodse filosofie ? [themanummer].
Collectie > Literatuur > 11000655

meer treffers in Collectie > Literatuur