Louis Jacob Hartz

Louis Hartz werd op 11 september 1869 in de Amsterdamse jodenbuurt geboren. Hij doorliep de Rijksacademie in Amsterdam waar hij onder andere les kreeg van August Allebé. Hij schilderde landschappen, portretten en stillevens. Ook heeft hij veel visserstaferelen geschilderd. Hij overleed op 17 oktober 1935.

In de Sint Antoniesbreestraat, midden in de Amsterdamse jodenbuurt, werd op 11 september 1869 Louis Jacob Hartz geboren. Hij was de zesde zoon van de commissionair Jacob Abraham Hartz en Judic Aaron de Haan. Behalve vijf broers had hij ook nog een drie jaar oudere zuster, Sara geheten. Al op jonge leeftijd hield Louis Hartz van tekenen en schilderen. Naar het schijnt schilderde hij in zijn kinderjaren veel veldslagen. Dit zal ongetwijfeld het gevolg zijn geweest van de Frans-Duitse oorlog (1870-1872) die in Hartz kinderjaren nog tot de recente geschiedenis behoorde.
Op 14-jarige leeftijd ging Louis Hartz naar de Academie voor Beeldende Kunst in Amsterdam. Hier kreeg hij onder andere les van August Allébé en Jan Voerman. Op 16-jarige leeftijd was Louis inmiddels toegekomen aan de klas voor naaktstudie. Allébé vond de jeugdige Hartz echter nog wat te jong voor die klas. Edmond Visser vertelde daar in 1925 in "De Vrijdagavond" de volgende anecdote over: "(...) Alebe (sic) liet hem bij zich komen en zei: "Ja, u bent wel wat jong voor die klas." Geen antwoord. Een verlegen stilzwijgen. Ook prof. Alebe wist zoo gauw niet wat hij verder zou zeggen, redde zich uit de situatie: "Wilt u een sigaar?" En het antwoord was: "Professor, dank u, ik ben nog te jong om te rooken."" Hartz werd uiteindelijk toch toegelaten tot de naaktklas.
In zijn academiejaren, en ook later, werkte Hartz veel op het atelier van zijn neef Meijer de Haan. Toen De Haan naar Frankrijk was gegaan kreeg Hartz zijn atelier in bruikleen. Hartz schilderde landschappen, stillevens (vooral bloemen), stadsgezichten en portretten. Ook heeft hij veel zeestukken en visserstaferelen geschilderd. Zo heeft het Joods Historisch Museum een fraai schilderij in bruikleen dat een vissersvrouw voorstelt. Op 31 maart 1898 trouwde Hartz met de 24 jaar oude Sara Rebecca (Bé) Isaacson, een nichtje van de schilder J.J. Isaacson. Zij werd door Edmond Visser in het hierboven aangehaalde artikel omschreven als "eene beminnelijke vrouw, die zelve eene begaafde artiste is: musicienne."
Hartz en zijn vrouw kregen vijf kinderen, waaronder de kunstschilder Sem Hartz.
Na zijn trouwen vestigde Hartz zich in Amsterdam. Vervolgens ging hij in de Watergraafsmeer wonen dat toen nog een zelfstandige gemeente was. In de periode daarna woonde hij in diverse kustplaatsen zoals Noordwijk, Wijk aan Zee en Katwijk. In Katwijk had Hartz een huis en een atelier gekocht. Bij een brand in dit huis is veel van zijn werk verloren gegaan. Onder dit verloren materiaal bevonden zich veel werken met een joodse thematiek. Van dit werk had Hartz nooit iets verkocht. Het verlies van zijn werk betekende een grote slag voor Hartz, maar hij kwam er weer bovenop. Hiervan getuigen tentoonstellingen in de Lakenhal in Leiden en in Den Haag. In 1932 exposeerde hij in de Haarlemse kunstzaal Reeker. Hier hingen onder andere een portret van zijn zoon Sem Hartz, een aantal stillevens en een schilderij met de titel "Schelpenvisser".
In de loop van zijn leven heeft Hartz veel gereisd. Zo maakte hij studiereizen naar Spanje, Egypte, Tunis, Italië en Frankrijk. De indrukken die hij daar opdeed, heeft hij in verschillende schilderijen en tekeningen vastgelegd. Zijn laatste woonplaats was Heemstede. Hier overleed hij op 17 oktober 1935.

Collectie en mediatheek

 [Vissersvrouw]  1895-1920
Staande vrouw met de armen over elkaar geslagen.
Collectie > Museumstukken > 10528

meer treffers in Collectie > Museumstukken