achterbladtransparant 1
achterbladtransparant 1

'Les sanglots longs des violons de l'automne blessent mon coeur dans une langueur monotone - tout suffoquant et blême quand sonne l'heure et je me souviens des jours anciens et je pleure. 'Daarom verlaat ze ook op de morgen van hun vertrek ongemerkt het hotel om bepaalde mooie plekken van de stad nog in haar geheugen te prenten. De San Marco probeert ze te tekenen. Onderweg komt ze Albert tegen, die om dezelfde reden, gewapend met het fototoestel, het hotel had verlaten.Intussen ziet mevrouw Knarre in het hotel het lijk van Charlotte al voor haar ogen. Zij brengt iedereen om zich heen in rep en roer. Albert en Charlotte vinden haar manier van doen belachelijk, als ze haar al uit de verte in een houding die Charlotte haar leven lang niet meer vergat, op een brug voor het hotel zien staan. Zij maakt haar schoonzoon de heftigste verwijten over het feit dat hij voor het vertrek zonder ontbijt weggerend is. Stuk voor stuk zijn ze beledigd en kwaad, als ze in de gondel stappen, die hen naar het station brengt. Deze toestand blijft zo de hele reis tot aan Milaan.

Het gedichtfragment is afkomstig uit Paul Verlaine's 'Chanson d'automne' ('Poemes Saturniens', 1866)

Zie ook: 4201