OUDERS 'Ja, je mag haar hebben, maar - het is een kostbaar goed dat wij je toevertrouwen.' Meneer Knarre legt, als hij het zo vurig verlangde jawoord uitspreekt, aan Albert Kann uit dat zijn dochter, nog afgezien van de aanzienlijke bruidschat, die hij bereid is haar mee te geven, een bijzonder kostbaar goed is, dat met veel zachtheid en liefde behandeld moet worden. Albert schijnt dat te weten.In de donkere, grote, hoge eetkamer gebruiken zij het avondmaal. Dr. Kann voelt zich wat onbehagelijk. Vooral de blikken van mevrouw Knarre storen hem. Hij zou liever met Franziska alleen zijn geweest. Dan omhelst zij hem teder en hij gaat de rood beloperde, wit marmeren trap af en weet eigenlijk niet of hij wel het juiste gedaan heeft; hij vindt Franziska erg aardig, maar het ouderlijk huis maakt een naargeestige indruk.

ELTERN 'Ja, du sollst sie haben, doch - es ist ein kostbar Gut, was wir dir da anvertraun.' Herr Knarre, indem er das ersehnte Jawort ausspricht, erklärt Albert Kann, daß seine Tochter - auch abgesehen von der ansehnlichen Mitgift, die er bereit ist, ihr zu geben - ein besonders kostbares Gut ist, das sehr schonend und liebevoll behandelt werden müsse. Albert scheint das zu wissen. In dem dunklen, großen, hohen Eßzimmer nehmen sie das Abendbrot ein. Herrn Doktor Kann ist etwas unbehaglich zumute. Besonderes die Blicke der Frau Knarre stören ihn. Er würde es vorziehen, mit Franziska allein zu sein. Dann umarmt sie ihn zärtlich, und er geht die rot beläuferte, weiße Marmortreppe herunter und weiß nicht recht, ob er das Richtige getan hat; er findet Franziska reizend, doch das Elternhaus macht einen unheimlichen Eindruck.